piątek, 12 lutego 2016

"Tron z czaszek. Księga I" Peter V. Brett

Tron z czaszek. Księga I
Peter V. Brett
Fabryka Słów, 2015
Na Tron z czaszek czekałam z mieszaniną obaw i nadziei. Zachwycona pierwszym tomem Cyklu Demonicznego, okrzyknęłam Bretta odkryciem roku. Kolejne pokazywały niestety spadek formy autora. Czwarty, czyli niniejszy Tron…, miała być sprawdzianem, czy warto kontynuować przygodę ze światem, w którym ludzie są zmuszeni do nieustannej walki z demonami z Otchłani. I z przykrością muszę stwierdzić, że autor z uporem wartym lepszej sprawy sukcesywnie strzela sobie w kolana, łokcie i kolejne części ciała, serwując czytelnikom klasyczny przykład odcinania kuponów od sławy i dojenia jednego pomysłu aż do granic absurdu.

Wojna w Blasku Dnia zakończyła się w dramatyczny sposób, a Tron… jest jej bezpośrednią kontynuacją. Ahmann i Arlen znikają w odmętach Otchłani, pozostawiając swoich ludzi w stanie – delikatnie mówiąc – konsternacji i szoku. Po stronie Krasjan dość szybko dochodzi do walki o władzę, Inevera stara się umocnić swoją pozycję, ale jej żądni władzy synowie zamierzają wykorzystać szansę i sięgnąć po tron. Z kolei mieszkańcy Północy nadal przygotowują się do walki z podwójnym wrogiem – najeźdźcami z pustyni oraz demonami, którym w końcu mają odwagę stawić czoła.

Fabryka Słów ponownie postanowiła zagrać na nosie swoim czytelnikom i podzieliła czwarty tom na dwie części, w konsekwencji czego otrzymujemy tylko połowę opowieści stworzonej przez Bretta. Jednak mimo że Księga I liczy blisko osiemset stron, próżno szukać w niej wartkiej akcji czy przełomowych wydarzeń. Wręcz przeciwnie, autor wrócił do poprzedniego chwytu i przeniósł środek ciężkości na kolejne postaci - tym razem poznajemy losy kuzynek Jardira, które do tej pory nie odegrały żadnej kluczowej roli. Bohaterowie, którzy są w tej historii najważniejsi i którzy przede wszystkim interesują fanów cyklu, czyli Arlen i Ahmann, pojawiają się dosyć sporadycznie. Rojer prawie tu nie istnieje, za to postać Leeshy nadal rozwija się w coraz bardziej irytującym kierunku, chociaż mówiąc szczerze słowo „rozwój” jest tu pewną nadinterpretacją.

Krótko rzecz ujmując, bo nie ma co się rozwodzić nad czymś, co samo w sobie jest historią wyjątkowo przegadaną, Tron z czaszek to powieść, która ciągnie cykl tylko siłą rozpędu. Autor wyraźnie rozmienia się na gorsze, nie mając prawdopodobnie pomysłu na kontynuowanie fabuły, bądź też starając się na siłę przedłużyć żywotność kury znoszącej złote jajka. Jestem rozczarowana lekturą Księgi I, liczyłam w końcu na zdecydowany zwrot bądź rozwinięcie akcji, a po raz kolejny raz otrzymałam rozprawy o niczym, nie wnoszące do powieści praktycznie nic nowego ani zaskakującego. Postaci stają się miałkie, nie mają w sobie tego ognia i wyrazistego rysu, który podobał mi się w Malowanym Człowieku i Pustynnej Włóczni. Niestety, z każdą kolejną odsłoną tracę serce i cierpliwość do cyklu, który miał szansę stać się kultowym, ale zaprzepaścił swój potencjał.

Przeczytaj również:
  1. Malowany Człowiek. Księga I i II (recenzja)
  2. Pustynna Włócznia. Księga I i II (recenzja)
  3. Wojna w Blasku Dnia. Księga I (recenzja)
  4. Wojna w Blasku Dnia. Księga II (recenzja)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...