Przejdź do głównej zawartości

"Krwawe powroty", antologia opowiadań


Tytuł: Krwawe powroty
Tytuł oryginału: 
Many bloody returns
Autor: praca zbiorowa
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Data wydania: 2009
Stron 448
Po antologii Niech żyje Polska. Hura! nadszedł czas na kolejny zbiór opowiadań wydanych przez Fabrykę Słów. Tym razem mój wybór padł na Krwawe powroty zawierające trzynaście tekstów, które łączą w sobie dwa motywy – wampiry i urodziny. Brzmi absurdalnie? Tak też pomyślałam w pierwszej chwili. Postanowiłam jednak dać tej książce szansę choćby po to, by przekonać się, jak poszczególni autorzy poradzili sobie z tym dosyć trudnym zadaniem. Przede wszystkim obawiałam się powielania tych samych schematów, okazało się jednak, że każde z opowiadań ma oryginalną, różniącą się od innych fabułę. Czy oznacza to, że wszystkie teksty zawarte w książce są dobre? Niestety, nie.

Możliwe, że się mylę, ale zawsze uważałam, że każdy zbiór opowiadań powinien otwierać utwór mocny i dobry na tyle, by zachęcić czytelnika do dalszego czytania. Słaby początek często zniechęca do kontynuowania lektury. W przypadku Krwawych powrotów mam mieszane odczucia odnośnie pierwszego tekstu, Nocy Draculi pióra Charlaine Harris, autorki serii książek o Sookie Stackhouse. Dla fanów Czystej krwi będzie to prawdziwa gratka, o ile obejrzeli co najmniej trzy sezony serialu, bo wydarzenia opisane w opowiadaniu znacznie wyprzedzają fabułę w nich zawartą. Jeżeli jednak losy Sookie nie są komuś znane, może poczuć się nieco zagubiony w tekście, który sprawia wrażenie wyrwanego z dłuższej opowieści.
Wszystkie teksty są na tyle krótkie, że nie ma sensu streszczać ich fabuły. Wspomnę jedynie, że wyobraźnia i inwencja twórcza autorów bardzo mnie zaskoczyła. Wampiry występują pod różną postacią – raz są głównymi bohaterami, a innym razem postacią drugoplanową lub wręcz epizodyczną, czasem są dobrzy, a czasem na wskroś źli. W zależności od upodobania pisarza można je zabić na różne sposoby – jednym przeszkadza światło słoneczne, inni spacerują po ulicy w samo południe, krzyż i woda święcona też nie działa w każdym przypadku.

Jak to zwykle bywa ze zbiorami opowiadań różnych autorów, nie są one równe jakościowo. Znajdziecie tutaj utwory skierowane przede wszystkim do młodzieży, jak choćby Jak zostałem nastoletnim wampirem Cradera czy Pierwszy dzień reszty mojego życia Caine’a. Nie są to słabe teksty, jednak dorosłemu czytelnikowi mogą wydać się nieco infantylne. Fanom prozy Ann Rice polecam opowiadanie Zmierzch, dotyczące etycznych kwestii wampiryzmu. Najbardziej przypadły mi do gustu trzy teksty – Czarownica i wampir Jeanie C. Stein, Czerwony kalosz Tanyi Huff oraz Pora wampirów Elanie Vietes, choć nawet one nie powaliły mnie na kolana. Pozostałe teksty to szczerze mówiąc czytadła, które zapomina się wkrótce po zamknięciu książki.

Reasumując, żadne z opowiadań zawartych w tym zbiorze nie zachwyciło mnie na tyle, by czytać z wypiekami na twarzy. Z drugiej jednak strony teksty są na tyle różnorodne, że ich lekturę mogę uznać za ciekawe doświadczenie, choć wielką fanką wampirów nie jestem. Czy warto więc sięgnąć po Krwawe powroty? Raczej tak, pod warunkiem, że nie nastawicie się na ambitną lekturę, a szukacie jedynie lekkiego czytadła na sobotnie popołudnie.

Moja ocena: 3+/6

Recenzja została również opublikowana na Lubimy Czytać

Komentarze

  1. Nie przepadam za antologiami, bo rzadko się zdarza, by wszystkie opowiadania trzymały poziom. Podejrzewam, że ten zbiór powstał na fali ogólnej epidemii wampirolubstwa... Chyba jednak podziękuję.

    OdpowiedzUsuń
  2. Omal nie dostałam jej na ostatnie urodziny, jednak na szczęście wybór mojego darczyńcy padł na ksiązkę kucharską, jak widzę okazała się ciekawsza

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

TOP 10: powieści Stephena Kinga

Wrzesień okrzyknęłam samozwańczo miesiącem Stephena Kinga, dlatego warto podsumować jego koniec zestawieniem najlepszych powieści Mistrza. A konkretnie, najlepszych w moim prywatnym rankingu. Ich kolejność jest bardzo umowna, bo uwielbiam wszystkie, a pewna jestem tylko pierwszej trójki, reszta mogłaby stanąć obok siebie na czwartym miejscu na podium.
1. "To" (moja recenzja)

Jedna z pierwszych powieści Kinga, jaką czytałam. Zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, że nawet po latach nie czułam się komfortowo w towarzystwie klaunów, a już z pewnością nikt nie przekonałby mnie, że są zabawni i nieszkodliwi... Odświeżałam ją kilka miesięcy temu i mimo upływu lat, nadal zdała egzamin z przyprawiania o gęsią skórkę.

Top 10 najlepszych horrorów

31 października to dobry dzień, by sięgnąć po dobry horror. Do wieczora pozostało jeszcze kilkanaście godzin, macie więc czas na skombinowanie odpowiedniej książki. Po co warto sięgnąć?
Właściwie to mogłabym ułożyć cały ranking składający się z powieści Stephena Kinga. Jednak aby nie być monotematycznym, starałam się wybrać książki różnych autorów i w różnych klimatach. Łączy je jedno - groza i gwarantowane ciary na plecach podczas lektury.

Czym kolorować, czyli przegląd kredek, cienkopisów i wszystkiego, co koloruje.

Od kilku miesięcy relaksuję się w towarzystwie kolorowanek dla dorosłych. Zaczęło się od jednego egzemplarza „Art deco” oraz zestawu kredek szkolnych, a obecnie mój domowy arsenał rozrósł się do czternastu kolorowanek oraz kilku zestawów kredek, cienkopisów i mazaków. Dzisiaj dzielę się wrażeniami, co najbardziej mi się przydaje, a czego nauczyłam się unikać. Może Was zainspiruję? 
Narzędzi służących do kolorowania jest mnóstwo, poczynając od tradycyjnych kredek i farb, poprzez cienkopisy, a na żelowych długopisach kończąc. Sama korzystam z pięciu: 1.Kredki 2.Cienkopisy 3.Długopisy żelowe 4.Mazaki 5.Pastele