Przejdź do głównej zawartości

"Miejsce egzekucji" Val McDermid

Odizolowana wioska na angielskiej prowincji, niezwykle mroźna zima i zaginiona trzynastolatka. Jeśli jeszcze dodamy do tego specyficzną atmosferę lat 60. oraz nazwisko autorki to wyjdzie nam przepis na historię, od której trudno będzie się oderwać. I chociaż czasem nawet świetne elementy składowe nie gwarantują sukcesu, w tym przypadku mamy do czynienia z jedną z niewielu książek, która zasługuje na wszystkie pochwały, jakie zbiera.


Rok 1963, niewielka wioska i jej społeczność zamknięta od pokoleń w granicach doliny. Gdy pewnego dnia 13-letnia Alison Carter nie wraca ze spaceru z psem, jej matka jest przekonana, że stało się jej coś złego. W dolinie, gdzie każdy obcy jest natychmiast widoczny i której każdy centymetr kwadratowy mieszkające w niej dzieci znają niczym własną kieszeń, nie sposób się tak po prostu zgubić. Poszukiwania nie dają spodziewanego rezultatu, ale młody inspektor George Bennett nie zamierza się poddać. To jego pierwsza tak duża sprawa, a jego sytuacja rodzinna sprawia, że rozwiązanie zniknięcia ślicznej nastolatki staje się dla śledczego sprawą symboliczną i honorową.

Powieść ma cztery główne zalety. Po pierwsze, miejsce akcji jest bardzo dobrze przemyślane i samo w sobie potęguje aurę tajemniczości i grozy. Takie zamknięte przed światem zewnętrznym miejsca i społeczności nie bez powodu są regularnie wykorzystywanym motywem w horrorach (zazwyczaj nienajwyższej klasy niestety, ale to temat na inną dyskusję lub wpis). W Scardale dochodzi jeszcze do tego aspekt nieufności nie tylko wobec obcych, ale także policji i prawa. Mamy tu do czynienia z twardymi ludźmi, którzy od pokoleń sami radzili sobie ze wszystkim i wszystkimi. Czy będą w stanie przełamać milczenie i dopuścić do swych tajemnic kogoś z zewnątrz?

Po drugie, świetnym pomysłem było cofnięcie akcji o kilkadziesiąt lat. Dodatkowo, autorce udało się niezwykle trafnie oddać atmosferę lat 60., poczynając od sposobu pracy policji i ich współpracy z mediami, a na aspektach codziennego życia kończąc. Po trzecie, historia niewątpliwie zyskuje dzięki doskonale wykreowanym bohaterom, zarówno pierwszo- jak i drugoplanowym. Nie są to bohaterowie szablonowi, a wręcz przeciwnie, wewnętrznie skomplikowani, zaskakujący i targani rzadko wypowiadanymi na głos wątpliwościami.

I wreszcie to co najważniejsze – sam pomysł na intrygę i sposób jej poprowadzenia. O porwaniach pisano już wiele, o morderstwach także. A jednak okazuje się, że można nadal w stu procentach przykuć uwagę czytelnika, który ma za sobą setki kryminałów i teoretycznie zna większość używanych przez autorów zagrywek i chwytów. Przyznaję, że samo rozwiązanie nie zaskoczyło mnie tak bardzo, jak śledczych, ale w niczym nie umniejszyło to przyjemności z lektury. Jest świetna!

Miejsce egzekucji do pewnego stopnia nasuwa skojarzenie z Dziewczyną we mgle Donato Carrisiego. W obydwu przypadkach mamy do czynienia z zaginięciami nastolatek, tak samo mroźną porą oraz zamkniętą społecznością, która ma własne tajemnice. Zdecydowanie różnią się natomiast sposobem poprowadzenia intrygi, a także kreacją głównego śledczego. Bennett jest wręcz przeciwieństwem agenta specjalnego Vogela, grzejącego się w świetle jupiterów i urządzającego z dochodzenia telewizyjne show. Klimat dusznej atmosfery jest jednak zbliżony. Wygląda też na to, że nieważne czy mamy do czynienia z Włochami czy Anglią, w każdym zakątku Europy, a pewnie i świata, znajdą się miejsca, gdzie każdy nieznajomy traktowany jest jak wróg.


Mówiąc krótko, zarówno starzy wyjadacze gatunku, jak i osoby, które dopiero zaczynają przygodę z kryminałem, nie będą rozczarowani. Val McDermid stworzyła powieść mroczną, pełna tajemnic i zwrotów akcji. W tym przypadku możecie zaufać chwytliwym hasłom marketingowym, książka ma to „coś”. Polecam!

Za możliwość zagłębienia się w tajemnice doliny Scardale serdecznie dziękuję Wydawnictwu Papierowy Księżyc.

Spodobał Ci się ten post? Nie przegap kolejnych, będzie mi miło, jeśli mnie polubisz :)
    

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

TOP 10: powieści Stephena Kinga

Wrzesień okrzyknęłam samozwańczo miesiącem Stephena Kinga, dlatego warto podsumować jego koniec zestawieniem najlepszych powieści Mistrza. A konkretnie, najlepszych w moim prywatnym rankingu. Ich kolejność jest bardzo umowna, bo uwielbiam wszystkie, a pewna jestem tylko pierwszej trójki, reszta mogłaby stanąć obok siebie na czwartym miejscu na podium.
1. "To" (moja recenzja)

Jedna z pierwszych powieści Kinga, jaką czytałam. Zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, że nawet po latach nie czułam się komfortowo w towarzystwie klaunów, a już z pewnością nikt nie przekonałby mnie, że są zabawni i nieszkodliwi... Odświeżałam ją kilka miesięcy temu i mimo upływu lat, nadal zdała egzamin z przyprawiania o gęsią skórkę.

Top 10 najlepszych horrorów

31 października to dobry dzień, by sięgnąć po dobry horror. Do wieczora pozostało jeszcze kilkanaście godzin, macie więc czas na skombinowanie odpowiedniej książki. Po co warto sięgnąć?
Właściwie to mogłabym ułożyć cały ranking składający się z powieści Stephena Kinga. Jednak aby nie być monotematycznym, starałam się wybrać książki różnych autorów i w różnych klimatach. Łączy je jedno - groza i gwarantowane ciary na plecach podczas lektury.

Czym kolorować, czyli przegląd kredek, cienkopisów i wszystkiego, co koloruje.

Od kilku miesięcy relaksuję się w towarzystwie kolorowanek dla dorosłych. Zaczęło się od jednego egzemplarza „Art deco” oraz zestawu kredek szkolnych, a obecnie mój domowy arsenał rozrósł się do czternastu kolorowanek oraz kilku zestawów kredek, cienkopisów i mazaków. Dzisiaj dzielę się wrażeniami, co najbardziej mi się przydaje, a czego nauczyłam się unikać. Może Was zainspiruję? 
Narzędzi służących do kolorowania jest mnóstwo, poczynając od tradycyjnych kredek i farb, poprzez cienkopisy, a na żelowych długopisach kończąc. Sama korzystam z pięciu: 1.Kredki 2.Cienkopisy 3.Długopisy żelowe 4.Mazaki 5.Pastele