Przejdź do głównej zawartości

"Samotnia" Charles Dickens

Mam słabość do Dickensa i ogromny sentyment do jego twórczości. Opowieść wigilijną znam praktycznie na pamięć, a niepewność, co tak naprawdę zdarzyło się Edwinowi Droodowi będzie mi towarzyszyć zapewne do ostatnich dni. Tym bardziej ucieszyło mnie więc wznowienie powieści, która przez dłuższy czas była dostępna jedynie na internetowych aukcjach za kosmiczne kwoty. Mowa oczywiście o Samotni, uważanej za najbardziej monumentalne i najdojrzalsze dzieło w dorobku autora.



Punktem wyjścia i tłem dla toczących się wydarzeń jest proces, który toczy się przed sądem kancelaryjnym w sprawie podziału majątku i spadku pomiędzy członków rodziny Jarndyce. Trwa on już wiele lat, powoływani są kolejni świadkowie, odbywają się kolejne rozprawy, jednak nic z nich nie wynika i nic nie wskazuje na to, by miało się to zmienić w najbliższym czasie. Jedną ze stron w procesie jest tajemnicza, zamożna Lady Jarndyce, której przeszłość skrywa pewien sekret. Po przeciwnej stronie barykady znajduje się John Jarndyce oraz jego podopieczni Ryszard i Ada. Gdy rozpoczyna się akcja powieści na scenę wkracza także Estera Summerson, sierota wychowana przez surową ciotkę, a po jej śmierci także przygarnięta przez dobrodusznego Johna.

Poza wątkami ściśle dotyczącymi głównych bohaterów, w książce pojawia się cala plejada postaci drugoplanowych, poczynając od adwokatów i policjanta, poprzez powodów w innych procesach, jak choćby szalona staruszka czekająca od lat na wyrok w swoim procesie, o których chyba nikt już nie pamięta), aż po ubogich mieszkańców londyńskich zaułków, z młodym Jo na czele. Mnogość ich historii na pierwszy rzut oka może przyprawiać o lekki zawrót głowy, na szczęście wszystkie zostały przedstawione klarownie i zgrabnie splatają się ze sobą, czasem w zupełnie nieoczekiwany sposób.

Samotnia porusza kwestie sądowniczo-społeczne i to w wyśmienity sposób. Przede wszystkim powieść była w zamierzeniu krytyką przestarzałego już, nawet na tamte czasy, systemu prawnego, który doprowadzał do zupełnie absurdalnych sytuacji. Wprawdzie proces przedstawiony w książce to fikcja literacka, w dodatku nieco przejaskrawiona, niemniej Dickens wykorzystał swoje doświadczenie sądownicze i wiele opisanych przez niego aspektów prawnych oraz sytuacji naprawdę miało miejsce. Uważa się, że publikowana w odcinkach na łamach prasy powieść miała znaczący wpływ na wprowadzenie zmian prawnych, co niewątpliwie było dużym sukcesem pisarza.

Dickens nie byłby jednak sobą, gdyby nie poruszył także tematów, które tak często przewijają się przez jego twórczość – fatalnych warunków życia londyńskiej biedoty, a w szczególności dzieci. W powieści widzimy niejako dwa światy – ten do pewnego stopnia zamożny, w którym żyją członkowie rodu Jarndyce oraz ten drugi, brudny, mroczny i pozbawiony nadziei, gdzie dzieci przymierają głodem bądź pracują ponad siły, a całe rodziny gnieżdżą się w wilgotnych klitkach.

Tak znaczna liczba bohaterów pozwoliła pisarzowi na pokazanie niemal każdego aspektu ludzkiej natury i namiętności. Mamy tu miłość i nienawiść, szczodrość i hojność przeciwstawione skrajnemu egoizmowi, lekkomyślnego młodzieńca i zatwardziałą, fanatyczną dewotkę. A wszystko to okraszone realiami życia w pierwszej połowie XIX wieku i przedstawione w tym charakterystycznym dla epoki stylu.

Cała historia została przedstawiona z dwóch perspektyw, co samo w sobie było prawdziwym ewenementem w czasach, gdy powstała powieść. Krótsze fragmenty, gdzie pojawia się narracja trzecioosobowa, przeplatają się ze znacznie obszerniejszą opowieścią snutą przez Esterę. Pomysł na swoje czasy innowacyjny i świeży, potwierdzający talent i klasę autora.


Podsumowując, Samotnia raczej nie jest lekturą, którą można szybko pochłonąć w kilka wieczorów. Warto się nią delektować w spokoju, wtedy smakuje jeszcze lepiej. Dla miłośników angielskich klimatów, zwłaszcza tych wiktoriańskich – pozycja obowiązkowa. Serdecznie polecam!

Za tę cudowną przygodę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Zysk i S-ka.

Spodobał Ci się ten post? Nie przegap kolejnych, będzie mi miło, jeśli mnie polubisz :)
    

Popularne posty z tego bloga

TOP 10: powieści Stephena Kinga

Wrzesień okrzyknęłam samozwańczo miesiącem Stephena Kinga, dlatego warto podsumować jego koniec zestawieniem najlepszych powieści Mistrza. A konkretnie, najlepszych w moim prywatnym rankingu. Ich kolejność jest bardzo umowna, bo uwielbiam wszystkie, a pewna jestem tylko pierwszej trójki, reszta mogłaby stanąć obok siebie na czwartym miejscu na podium.
1. "To" (moja recenzja)

Jedna z pierwszych powieści Kinga, jaką czytałam. Zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, że nawet po latach nie czułam się komfortowo w towarzystwie klaunów, a już z pewnością nikt nie przekonałby mnie, że są zabawni i nieszkodliwi... Odświeżałam ją kilka miesięcy temu i mimo upływu lat, nadal zdała egzamin z przyprawiania o gęsią skórkę.

Top 10 najlepszych horrorów

31 października to dobry dzień, by sięgnąć po dobry horror. Do wieczora pozostało jeszcze kilkanaście godzin, macie więc czas na skombinowanie odpowiedniej książki. Po co warto sięgnąć?
Właściwie to mogłabym ułożyć cały ranking składający się z powieści Stephena Kinga. Jednak aby nie być monotematycznym, starałam się wybrać książki różnych autorów i w różnych klimatach. Łączy je jedno - groza i gwarantowane ciary na plecach podczas lektury.

Czym kolorować, czyli przegląd kredek, cienkopisów i wszystkiego, co koloruje.

Od kilku miesięcy relaksuję się w towarzystwie kolorowanek dla dorosłych. Zaczęło się od jednego egzemplarza „Art deco” oraz zestawu kredek szkolnych, a obecnie mój domowy arsenał rozrósł się do czternastu kolorowanek oraz kilku zestawów kredek, cienkopisów i mazaków. Dzisiaj dzielę się wrażeniami, co najbardziej mi się przydaje, a czego nauczyłam się unikać. Może Was zainspiruję? 
Narzędzi służących do kolorowania jest mnóstwo, poczynając od tradycyjnych kredek i farb, poprzez cienkopisy, a na żelowych długopisach kończąc. Sama korzystam z pięciu: 1.Kredki 2.Cienkopisy 3.Długopisy żelowe 4.Mazaki 5.Pastele