poniedziałek, 16 września 2013

"Dziesięcioletnia rozwódka" Nadżud Ali

Dziesięcioletnia rozwódka, 
Nadżud Ali, Delphine Minoui
Hachette, 2009
Tragiczne historie muzułmańskich kobiet, które padają ofiarami przemocy zarówno ze strony prawa szariatu, jak i własnych rodzin, szokują i często aż trudno uwierzyć, w dwudziestym pierwszym wieku nadal są miejsca, gdzie mentalność ludzi przypomina czasy średniowiecza. 

W ciągu ostatnich kilku lat ukazało się mnóstwo książek, opowiadających o gehennie kobiet zmuszanych do małżeństw ze znacznie starszymi mężczyznami, pozbawionych wszelkich praw i sprowadzonych do roli przedmiotu – własności męża. Historie te szokują i nie pozwalają pozostać obojętnym, ale w sytuacji, gdy dotyczą zaledwie kilkuletnich dziewczynek, często po prostu brakuje słów…

Główną bohaterką „Dziesięcioletniej rozwódki” jest Nadżud Ali , której historia wstrząsnęła światem zaledwie cztery lata temu. Po tym jak jej rodzina została zmuszona do opuszczenia wioski i przeprowadzki do miasta, ich sytuacja materialna znacznie się pogorszyła. Aby pozbyć się „kolejnej gęby do wykarmienia”, ojciec Nadżud zgodził się wydać ją za mąż za pierwszego mężczyznę, który wyraził na to gotowość. Mimo biernego sprzeciwy matki, mając zaledwie dziesięć lat, dziewczynka poślubiła więc człowieka ponad trzykrotnie od niej starszego. Już podczas nocy poślubnej została brutalnie zgwałcona, a jej gehenna trwała dwa wypełnione przemocą miesiące. Tylko tyle udało się jej wytrzymać. Wykazując się niespotykaną wręcz odwagą, wystąpiła do sądu o rozwód i… otrzymała go.

Tym, co szokuje najbardziej jest postawa społeczeństwa, które przyzwala na małżeństwa kilkuletnich dziewczynek, zaledwie dzieci, z dorosłymi mężczyznami. I choć wbrew prawu, jest to tak powszechny proceder, że nikogo właściwie nie dziwi. Jak głosi jemeńskie powiedzenie, kilkukrotnie przytaczane w książce „Małżeństwo z dziewięciolatką jest gwarancją udanego związku”, co jest niczym innym jak społecznym przyzwoleniem na pedofilię. Bo jak inaczej nazwać „związek” dziecka z dorosłym, często kilkukrotnie starszym mężczyzną?

Historia Nadżud jest o tyle wyjątkowa, że trafiła ona na sędziego, który okazał się odważnym, ale i pełnym empatii i współczucia człowiekiem. W państwie, gdzie kobieta nie ma żadnych praw, uzyskanie przez nią rozwodu graniczy z niemożliwością. A przecież nie mówimy tu o osobie dorosłej, a jedynie dziewczynce. Jej odwaga może stanowić wzór dla tysięcy innych kobiet, które znalazły się w podobnej sytuacji.

Książka, choć krótka, porusza i zapada w pamięć. O takich historiach warto mówić głośno, pozostaje bowiem nadzieja, że może kiedyś coś się w tej materii zmieni.

Książkę przeczytałam w ramach wyzwania Book-Trotter (literatura krajów arabskich)

16 komentarzy:

  1. Zawsze mnie coś strzela, gdy czytam co się w tych podłych i do granic możliwości zacofanych państewkach wyrabia, aż się krzyczeć chce z bezsilności na takie wręcz bezwzględnie nieludzkie zachowanie - co ci ludzie mają w głowach?

    Wychowani na umysłowych analfabetów (w większości, bo jak wiadomo wszędzie są wyjątki) jednocześnie czują się panami całego świata... obedrzeć takich ze skóry to mało.

    W takich chwilach dziękuję, że się w naszej pięknej Polsce urodziłam;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Muslim countries are kind of mystery.they live by their own laws, which may be difficult to understand, and which seem to be nightmarish, but they are there, and there's nothing to do, these rules and customs are stored there for centuries!

    OdpowiedzUsuń
  3. Koszmar. Choć nie przepadam za książkami z kategorii "historie prawdziwe", to w przypadku takich tematów każdy sposób, by o nich mówić, uważam za dobry...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zgadzam się, o takich sprawach po prostu nie wolno milczeć.

      Usuń
  4. Oj tak zapada w pamięć, czytałam kilka late temu, a na samo wspomnienie ciśnienie mi skacze

    OdpowiedzUsuń
  5. Ależ wstrząsająca historia, z jednej strony jestem ciekawa, ale z drugiej, nie wiem czy podołam emocjonalnie, zawsze przeżywam takie historie , Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Potworność! Poza całą tą koszmarną sytuacją kobiet, społecznym przyzwoleniem, itp, zastanawia mnie jedno: jakim człowiekiem trzeba być, żeby znajdować przyjemność w gwałceniu małej dziewczynki? Co z tymi mężczyznami jest nie tak???

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dla mnie oni nie są normalni, to zwykła pedofilia...

      Usuń
  7. Islamskie prawo jest chore - to dla mnie żadne zaskoczenie. Skoro daje furtkę do takich zachowań, to nie rozumiem zdziwienia wielu komentujących pań, z tego powodu, że znalazł się degenerat, który tę furtkę wykorzystał. Tacy znajdą się wszędzie - sprawą kluczową jest to, żeby trzymać ich w ryzach. Prawo islamskie nawet nie próbuje tego robić. Dla mnie gorsze jest właśnie to, że nie jest to pojedynczy przypadek, ale systemowa reguła.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tylko widzisz, problem w tym, że według prawa Jemenu małżeństwo mogą zawrzeć dopiero osoby powyżej 15 roku życia. tyle tylko, że niewielu tego przepisu przestrzega, zwłaszcza na prowincji :/

      Usuń
    2. Tak, bo prawo jest martwe. Zaskakujące jest jak w państwach tak konsekwentnych i rygorystycznych w tak ważnych sprawach praktycznie nie ma zadnej presji.

      Usuń
    3. Tutaj problemem jest chyba właśnie konserwatywne i rygorystyczne trzymanie się treści Koranu - Mahomet poślubił dziewięcioletnią Aiszę i jest to przez wielu traktowane jako swego rodzaju wzorzec. Ale jak to ktoś stwierdził, szkoda że tak niewielu korzysta z przykładu jego drugiej żony, która była od niego znacznie starsza.

      Usuń
  8. Lubię historie prawdziwe, choć zaś długo je przeżywam. Tą też bym przeczytała.

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja mam na chwilę obecną dość chorego prawa szariatu. Przeczytałam książkę "40 batów za spodnie" i poczułam złość na to, co Islam nakazuje (a już na pewno nie zabrania) i bezsilność. Siedzę sobie wygodnie w Polsce, gdzie nikt mi nie mówi, co mam nosić, nikt mnie nie biczuje, nikt mnie nie zmusza do obrzezania. I nijak takim kobietom tam nie mogę pomóc. Póki co nie jestem w stanie przeczytać kolejnej książki wpędzającej mnie w poczucie winy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie dajmy się wpędzić w poczucie winy, bo akurat my w niczym nie zawiniliśmy.

      Usuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...