Przejdź do głównej zawartości

"Naturalista" Andrew Mayne

Co kryje się w leśnej gęstwinie? Czy spacer po lesie to na pewno bezpieczna rozrywka? Czy należy bać się zwierząt, czy może jednak… ludzi?



W lesie na terenie Montany zostają znalezione zmasakrowane zwłoki młodej kobiety. Policja aresztuje profesora Theo Craya, który właśnie prowadzi w pobliżu badania. Podczas przesłuchania wstępnego mężczyzna zachowuje się wyjątkowo nerwowo, czym potwierdza tylko podejrzenia. Szybko jednak okazuje się, że ślady jednoznacznie wskazują na atak niedźwiedzia i naukowiec zostaje wypuszczony na wolność.

Gdy Cray odkrywa, że ofiarą była jego dawna studentka (był to jeden z powodów, dla których policja zwróciła uwagę właśnie na niego), postanawia bliżej przyjrzeć się sprawie. Analizując dostępne dane dochodzi do wniosku, że to nie zwierzę stoi za atakiem, a bestialski morderca, który doskonale potrafi tuszować po sobie ślady. Problem w tym, że nikt nie chce uwierzyć w teorie genialnego, acz ekscentrycznego i aspołecznego bioinformatyka.

Po dziesiątkach, o ile nie setkach przeczytanych thrillerów i kryminałów, coraz rzadziej trafiam na powieści, które wnoszą do gatunku powiew świeżości. Tym razem hasła reklamowe towarzyszące Naturaliście okazały się wyjątkowo trafne, a pomysł Andrew Mayne’a, by w kreacji głównego bohatera i do rozwiązania fabuły wykorzystać odkrycia naukowe, uważam za naprawdę udany.

W przeciwieństwie do licznych powieści tego typu, protagonistą nie jest ani profesjonalny śledczy, ani osoba bezpośrednio zaangażowana w sprawę. Owszem Theo Cray znał ofiarę i przez chwilę znalazł się na celowniku policji, ale generalnie po szybkim wypuszczeniu na wolność mógł o wszystkim zapomnieć i wrócić do swojego życia, badań i pracy na uniwersytecie. Tak zrobiłaby większość z nas. Taka byłaby normalna reakcja. Jednak niezgodność tego, co widzi policja z tym, co profesorowi mówią wyniki badań i własna wiedza nie pozwalają mu odpuścić. Robi więc to, na czym zna się najlepiej – zbiera dane, analizuje je i zamierza samodzielnie odkryć prawdę. Nie do końca ma jednak świadomość, że prawdziwy świat różni się od laboratorium, a tropienie zabójcy wiążą się z całkiem realnym ryzykiem.

Theo to genialny naukowiec, cierpiący na zaburzenia w sferze kontaktów międzyludzkich. Odnajdywanie schematów i wzorów tam, gdzie inni widzą chaos nie stanowi dla niego problemu. Prawdziwym wyzwaniem jest za to dla niego interpretacja cudzych zachowań oraz reagowanie w sposób uznawany przez ogół społeczeństwa za „normalny”. Jedyny cień, jaki kładzie się na jego kreacji to niestety nieomylność. Genialny umysł to jedno, autor mógł jednak od czasu do czasu pozwolić swojemu bohaterowi na popełnianie błędów.


Na szczęście nie wpływa to znacząco na odbiór lektury. Książka wciąga od pierwszych stron, Mayne umiejętnie stopniuje napięcie i niemal do ostatniej chwili nie wiadomo, kto naprawdę jest winny. Świetnym urozmaiceniem, a jednocześnie nieodłącznym elementem prowadzonego śledztwa są ciekawostki naukowe, które pozwalają Crayowi rozwiązać zagadkę, a czytelnika mogą zachęcić do dalszego zgłębiania tematu. Mówiąc krótko, gorąco polecam wszystkim fanom gatunku!

Za tę literacką przygodę dziękuję Wydawnictwu W.A.B.

Spodobał Ci się ten post? Nie przegap kolejnych, będzie mi miło, jeśli mnie polubisz :)
    

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

TOP 10: powieści Stephena Kinga

Wrzesień okrzyknęłam samozwańczo miesiącem Stephena Kinga, dlatego warto podsumować jego koniec zestawieniem najlepszych powieści Mistrza. A konkretnie, najlepszych w moim prywatnym rankingu. Ich kolejność jest bardzo umowna, bo uwielbiam wszystkie, a pewna jestem tylko pierwszej trójki, reszta mogłaby stanąć obok siebie na czwartym miejscu na podium.
1. "To" (moja recenzja)

Jedna z pierwszych powieści Kinga, jaką czytałam. Zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, że nawet po latach nie czułam się komfortowo w towarzystwie klaunów, a już z pewnością nikt nie przekonałby mnie, że są zabawni i nieszkodliwi... Odświeżałam ją kilka miesięcy temu i mimo upływu lat, nadal zdała egzamin z przyprawiania o gęsią skórkę.

Top 10 najlepszych horrorów

31 października to dobry dzień, by sięgnąć po dobry horror. Do wieczora pozostało jeszcze kilkanaście godzin, macie więc czas na skombinowanie odpowiedniej książki. Po co warto sięgnąć?
Właściwie to mogłabym ułożyć cały ranking składający się z powieści Stephena Kinga. Jednak aby nie być monotematycznym, starałam się wybrać książki różnych autorów i w różnych klimatach. Łączy je jedno - groza i gwarantowane ciary na plecach podczas lektury.

Czym kolorować, czyli przegląd kredek, cienkopisów i wszystkiego, co koloruje.

Od kilku miesięcy relaksuję się w towarzystwie kolorowanek dla dorosłych. Zaczęło się od jednego egzemplarza „Art deco” oraz zestawu kredek szkolnych, a obecnie mój domowy arsenał rozrósł się do czternastu kolorowanek oraz kilku zestawów kredek, cienkopisów i mazaków. Dzisiaj dzielę się wrażeniami, co najbardziej mi się przydaje, a czego nauczyłam się unikać. Może Was zainspiruję? 
Narzędzi służących do kolorowania jest mnóstwo, poczynając od tradycyjnych kredek i farb, poprzez cienkopisy, a na żelowych długopisach kończąc. Sama korzystam z pięciu: 1.Kredki 2.Cienkopisy 3.Długopisy żelowe 4.Mazaki 5.Pastele