Przejdź do głównej zawartości

"Sny bogów i potworów. Część 1" Laini Taylor

Sny bogów i potworów. Część 1Laini Taylor
Amber, 2015
Wielu czytelników zwątpiło już, czy trzeci tom niezwykłej trylogii autorstwa Laini Taylor w ogóle ukaże się w Polsce. Wydawnictwo Amber długo zwlekało z jego publikacją, ale w końcu jest! A przynajmniej jego pierwsza część, która premierą miała zaledwie dwa tygodnie temu. I muszę przyznać, że na Sny bogów i potworów naprawdę warto było czekać, nawet tych kilka lat.

W otwierającej mroczny, a przy tym do głębi poruszający cykl, Córka dymu i kości, autorka wprowadziła czytelnika w świat, w którym obok naszego istnieje druga, równoległa rzeczywistość zamieszkana przez anioły i chimery. I jeśli w tym momencie uważasz, że będzie to zwykły 'anielski' romans paranormalny, to bardzo grubo się mylisz, ponieważ Laini Taylor wykroczyła poza ramy gatunku czyniąc fabułę swych powieści nieprzewidywalną i dającą porządnego emocjonalnego kopa historią, obok której większość nastoletnich czytadełek nie powinna nawet stanąć na półce.

Trzeci tom jest bezpośrednią kontynuacją Dni krwi i światła gwiazd, a rozpoczyna go zaskakujący i niemal niemożliwy sojusz między zdziesiątkowanymi chimerami a zbuntowanymi Bastardami, najwaleczniejszym z serafińskich oddziałów bojowych. By stawić czoło anielskiej armii, która właśnie pojawiła się na ziemi pod dowództwem zdegenerowanego Jaela, potwory muszą zaufać swym dotychczasowym prześladowcom. Podobnie Bastardom przyjdzie zmierzyć się z uprzedzeniami i nienawiścią wobec chimer, z którymi ich rasa walczy od setek, jeśli nie tysięcy lat.

Na tle tego konfliktu toczy się wątek Karou, chimery, której dusza została zaklęta w ciało zwykłej dziewczyny, oraz Akivy, serafina, który w imię miłości poprowadził swych braci do buntu przeciwko dotychczasowemu porządkowi i układowi sił. Poprzedni tom nadał ich związkowi nowy wymiar i sens, czyniąc ich historię tragiczną, a jednocześnie piękną. Nie przypomina ona w niczym naiwnych, wyświechtanych opowiastek o aniołach zakochujących się w śmiertelniczkach, jakie można znaleźć w niektórych romansach paranormalnych. Nie. Opowieść o Karou i Akivie bardziej przypomina historię Romea i Julii, tylko w znacznie bardziej dojrzałej, tragicznej i brutalnej wersji.

Powieść można odczytywać na dwóch płaszczyznach. Z jednej strony jako wspomnianą historię miłosną, a z drugiej jako uniwersalną opowieść o okrucieństwie wojny i o ofiarach, jakie zawsze podczas niej ponoszą obie strony konfliktu. Choć mowa jest tu o walce między dwiema mitycznymi rasami, równie dobrze można ją przenieść w nasze ludzkie, całkowicie ziemskie realia. Przy okazji lektury drugiego tomu, nasuwały mi się skojarzenia z konfliktem na Bliskim Wschodzie i choć teraz wrażenie nieco to osłabło, bieżący tom ma podobny wydźwięk. Wojna to zło. Zło, któremu trzeba zapobiegać, ponieważ nic nie usprawiedliwia zabijania, a tym bardziej bezsensownej eksterminacji całych narodów.

Niestety, wydawnictwo postanowiło wydać ostatni tom w dwóch częściach, co nie wydaje się najlepszym pomysłem – jego akcja toczy się w ciągu zaledwie kilkudziesięciu godzin, a fabuła zostaje urwana w takim momencie, że 14 lipca (czyli dnia premiery drugiej części) wydaje się terminem równie odległym, co dwa lata. 

Jest to jednak drobnostka, maleńki szczególik, który tak naprawdę nie ma żadnego znaczenia w odbiorze powieści, która utrzymała doskonały poziom dwóch poprzedniczek. Sny bogów i potworów są nieco mniej mroczne i brutalne niż Dni krwi i światła gwiazd, ale nadal wyzwalają silne emocje i po prostu wciągają z mocą tornada. Teraz pozostaje mi czekać do premiery jej drugiej części, a czytelników – niezależnie od wieku – zachęcić do sięgnięcia po całą trylogię. 

Recenzja napisana dla portalu Duże Ka.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

TOP 10: powieści Stephena Kinga

Wrzesień okrzyknęłam samozwańczo miesiącem Stephena Kinga, dlatego warto podsumować jego koniec zestawieniem najlepszych powieści Mistrza. A konkretnie, najlepszych w moim prywatnym rankingu. Ich kolejność jest bardzo umowna, bo uwielbiam wszystkie, a pewna jestem tylko pierwszej trójki, reszta mogłaby stanąć obok siebie na czwartym miejscu na podium.
1. "To" (moja recenzja)

Jedna z pierwszych powieści Kinga, jaką czytałam. Zrobiła na mnie tak ogromne wrażenie, że nawet po latach nie czułam się komfortowo w towarzystwie klaunów, a już z pewnością nikt nie przekonałby mnie, że są zabawni i nieszkodliwi... Odświeżałam ją kilka miesięcy temu i mimo upływu lat, nadal zdała egzamin z przyprawiania o gęsią skórkę.

Top 10 najlepszych horrorów

31 października to dobry dzień, by sięgnąć po dobry horror. Do wieczora pozostało jeszcze kilkanaście godzin, macie więc czas na skombinowanie odpowiedniej książki. Po co warto sięgnąć?
Właściwie to mogłabym ułożyć cały ranking składający się z powieści Stephena Kinga. Jednak aby nie być monotematycznym, starałam się wybrać książki różnych autorów i w różnych klimatach. Łączy je jedno - groza i gwarantowane ciary na plecach podczas lektury.

Czym kolorować, czyli przegląd kredek, cienkopisów i wszystkiego, co koloruje.

Od kilku miesięcy relaksuję się w towarzystwie kolorowanek dla dorosłych. Zaczęło się od jednego egzemplarza „Art deco” oraz zestawu kredek szkolnych, a obecnie mój domowy arsenał rozrósł się do czternastu kolorowanek oraz kilku zestawów kredek, cienkopisów i mazaków. Dzisiaj dzielę się wrażeniami, co najbardziej mi się przydaje, a czego nauczyłam się unikać. Może Was zainspiruję? 
Narzędzi służących do kolorowania jest mnóstwo, poczynając od tradycyjnych kredek i farb, poprzez cienkopisy, a na żelowych długopisach kończąc. Sama korzystam z pięciu: 1.Kredki 2.Cienkopisy 3.Długopisy żelowe 4.Mazaki 5.Pastele