środa, 22 października 2014

"Droga" Cormac McCarthy

Tytuł Droga
Autor Cormac McCarthy
Wydawnictwo Literackie
Data wydania 2008

Stron 268
Nie tak dawno pisałam, że jednym z moich największych literackich wyrzutów sumienia jest „Droga” Cormaca McCarthy’ego. Książka, która niemalże obrosła legendą i którą nieustannie odkładałam „na później”. Aż do minionego tygodnia. Teraz nadal mąci moją duszę, ale z zupełnie innych powodów.

Teoretycznie wiedziałam, czego się spodziewać. Fabuła książki jest dosyć znana i można podsumować ją właściwie w jednym zdaniu - ojciec z synem wędrują poprzez zniszczony nuklearną wojną kraj i próbują przetrwać w świecie skazanym na całkowitą zagładę. Nie wiadomo dokładnie, jak doszło do katastrofy, która zmiotła z powierzchni ziemi cały dorobek ludzkości i cywilizację, ale nie jest to też zbyt istotne. Na pierwszy plan wysuwa się bowiem przede wszystkim relacja mężczyzny i chłopca oraz ich walka o przeżycie każdego kolejnego dnia.

Nic nie przygotowało mnie na tak potężny ładunek emocjonalny zawarty w pozornie prostych słowach. McCarthy pisze zwięźle, czasem wręcz nieco topornie, a jednak w jakiś sposób zdaje się to najodpowiedniejszym sposobem do przekazania tej historii. Stworzona przez niego wizja świata przeraża swym pesymizmem i brakiem nadziei na lepszą przyszłość. W postapokaliptycznej rzeczywistości nie ma miejsca na współczucie, empatię, ani najprostsze nawet odruchy, które czynią nas ludźmi. Na swej drodze mężczyzna i chłopiec spotykają innych ocalałych, a każdy kolejny napotkany człowiek zdaje się jeszcze bardziej zdegenerowany. Jednak o ile ojciec coraz bardziej traci wiarę w ludzi i sens dalszego życia w koszmarze, który stał się ich codziennością, o tyle jego syn nadal wierzy w ideały i wartości, pozornie pozbawione racji bytu, zupełnie niczym ostatni płomyczek dobra na ogarniętej ciemnością ziemi. 

Każdy z nich żyje tylko dla drugiego, tworzą razem nierozerwalny tandem. Dla chłopca ojciec jest całym światem – to on zaszczepił w nim dobro i nauczył, jak być człowiekiem w pełnym tego słowa znaczeniu, to on walczy o jego przetrwanie, chroni go i jest dla niego gotowy na każde poświęcenie. Dla mężczyzny to syn jest powodem, dla którego nadal żyje, mimo że organizm odmawia posłuszeństwa, a umysł buntuje się przeciwko rzeczywistości, w jakiej przyszło mu żyć. Ich wzajemne relacje to najpiękniejsze świadectwo miłości i oddania, pokazane w sposób do bólu realistyczny, a przez to jeszcze bardziej chwytający za serce. Podejrzewam też, że każdy, kto ma własne dziecko, jeszcze mocniej to odczuje, nie da się bowiem przeczytać „Drogi” nie stawiając się na miejscu rodzica, który wie, że bez niego jego syn lub córka po prostu nie przetrwa. Że znany dotychczas świat stał się pułapką, z której nie ma ucieczki. 

Trudno jest opowiadać o „Drodze” bez wzruszenia. Tak naprawdę trudno jest w ogóle o niej mówić, po prostu trzeba ją przeczytać i przeżyć na własny sposób.

21 komentarzy:

  1. Teraz nabrałam ochoty, aby "Droga" pomąciła i moją duszę...

    OdpowiedzUsuń
  2. Czytałam To nie jest kraj... i obiecałam sobie sprawić Drogę. No w końcu muszę sobie słowa dotrzymać:)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "To nie jest kraj dla starych ludzi" czeka już na półce :)

      Usuń
  3. Droga to wg. mnie rewelacja, której raczej z niczym innym nie da się porównać.

    OdpowiedzUsuń
  4. Tak, "Drogę" zdecydowanie warto przeczytać, myślę, że nawet osoby nieprzepadające za tematyką postapokalipsy. Bo jest to powieść o wiele bardziej głęboka, zmuszająca do rozmyślań. Osobiście myślę kiedyś do niej wrócić.

    OdpowiedzUsuń
  5. Ja też nabrałam ochoty na tak emocjonalną książkę.

    OdpowiedzUsuń
  6. Ach, zgadzam się - tego nie da się opisać, to czego samemu przeczytać i przeżyć!

    OdpowiedzUsuń
  7. Już od dłuższego czasu chodzi za mną ta książką. Jestem jej strasznie ciekawa i mam nadzieję, że szybko ją poznam.

    OdpowiedzUsuń
  8. Mój facet uwielbia książki McCarthy'ego, także z dostępem nie będzie problemu. Owa legenda i mnie przyciąga do tej książki i w końcu muszę ją przeczytać!

    OdpowiedzUsuń
  9. a ogladałaś film? też przykuwa uwagę.
    lubie tego autora, pomimo że jego powieści są takie ciemne. teraz czytam ksiązkę, co prawda młodzieżówkę, która momentami strasznie przypomina mi "Drogę", niektóre sceny, wracam myślami do McCarthego. Genialna, prawdziwa, choć tak bolesna wizja.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jeszcze nie, ale mam wrażenie, że jestem ostatnio osobą na planecie, która go nei widziała, pora to zmienić ;)

      Usuń
  10. Znam tę historię z filmu, ale ostatnio nabrałam ochoty na jej książkowy pierwowzór. Ten pełen pesymizmu ładunek emocjonalny zawarty w tej powieści to coś, czego czasem potrzebuję w ramach odskoczni od fantasy. Historia jest przejmująca, wzruszająca, ciekawi mnie jak ogarnął ją autor.

    OdpowiedzUsuń
  11. Kiedyś kupiłam te książkę w ciemno i bardzo się cieszę z tego zakupu. Film widziałam - obłędny. Teraz czas na powieść :)

    OdpowiedzUsuń
  12. Uwielbiam tę książkę, piękna i szalenie przejmująca.

    OdpowiedzUsuń
  13. Trzeba będzie przeczytać, kilka tytułów również jak Ty ciągle gdzieś odkładam, a potem czuję się odludkiem tylko ja tego nie czytałam :P

    OdpowiedzUsuń
  14. Ten tytuł całkowicie mi umknął, a szkoda, bo wydaje się całkiem ciekawy. Muszę na niego zapolować :)

    OdpowiedzUsuń
  15. To znaczy, że wypadałoby najpierw zrobić jakieś dziecko i dopiero czytać? :D

    OdpowiedzUsuń
  16. Ciarki przeszły mi po plecach... również dla mnie "Droga" jest wyrzutem sumienia... przeczytam na pewno, tylko nie wiem kiedy znajdę czas i odwagę na lekturę tak pesymistycznego dzieła :(

    OdpowiedzUsuń
  17. Oglądałam film. Wstrząsający!

    OdpowiedzUsuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...